ÇELMEYI TAKAN, YERE DÜSENDEN DAHA MUTLU OLMAZ

ÇELMEYI TAKAN, YERE DÜSENDEN

DAHA MUTLU OLMAZ

Gülsemin Konca

Çünkü hakikat, eninde sonunda döner

sahibini bulur.

Bazen insan bir acinin kryisinda durur. Ne

tam düsmüstür, ne tam ayaktadir. Birileri

gelir, o ani seçer; eliyle degil, niyetiyle

çelme takar. Digaridan belli olmaz belki,

ama sen bilirsin...

"Beni isteyerek yaraladilar."

O an anlarsin ki, herkes düsmez. Bazisi

dügürülür.

Ama sunu da bil:

Düsmek ayip degildir. Ayip olan, düsene

bakip sevinen kalptir.

Ve o kalp, sanir kikazand. Halbuki

kaybettigini henüz fark etmedi. Çünkü

kötülük gecikir, ama asla kaybolmaz.

Gittigi yerden bir gün döner, Ve

döndügünde, kapisini çalmadigi kalmaz.

Tasavvufta söyle denir:

"Birine yaptigin iyilik seni büyütür,

kötülükse seni küçültür; ama ikisinin de

rizki sensin."

Yani sen ne ekersen, onun tohumunu kendi

ruhuna serpmis olursun.

Ben de düstüm. Hem de defalarca.

Birilerinin gizli dualarina denk geldim,

birilerinin açik beddualarina...

Kimibeni alkiglarken ayagimi kaydirdi,

kimi de düsmemi seyretti gözlerinde o

tanidik "hak ettin' bakisiyla.

Ve iste o zaman fark ettim:

Bir insanin dügügü, baska birinin

mutluluguna sebep olamaz. O seving,

karanlik bir lezzettir. Ve o karanlik insan

içeriden çürütür.

Ben kalktim. Her seferinde.

Yaraliydim ama ögrenmistim:

Kalkmak, sadece bedenle olmaz. Asil kalkis,

kalpten baglar.

Dizlerin degil, dualarin güçlü olmali.

Insan bir gün her seyini kaybedebilir. Ama

duasini kaybediyorsa, iste o zaman

gerçekten düser.

Çelme takanlar ise...

Onlar kendilerini hâlâ ayakta saniyor

olabilir. Ama yürüdükleri yolun çamurdan

oldujunu fark etmediler.

"Baskasinin düstügü yerden yürüyen,

kendi izini kaybeder."

Ve bir gün, o ayak izi, birilerinin

gözyaglariyla dolmus bir çukurda son bulur.

Yani ne mi oldu?

Ben düstüm, incindim, kirildim. Ama

kalbimde kin degil, bir dua yeserdirdim:

"Allah'im, bana yapilani sen bil. Ben

affettim, sen adaleti bilirsin."

Ve biliyor musun, en çok o zaman iyilestim.

Çünkü affetmek yük atmaktir sirtindan.

Ama o yük, affetmeyene kalir.

Bir gün baktim ki, bana kötülük yapanlar

h u z u r s u z .

Gülüyorlar ama gözleri donuk.

Kazandilar ama huzurlari yok.

Çünkü kötülük, sahibinin gölgesidir. Her an

pesindedir.

Veben...

Ben artik kötülükle degil, hakikatle

yürümeyi seçtim.

Düsen varsa kaldiririm.

Yoluma tas koyan varsa, o tagi alir dua için

kible niyetine seviririm.

Çünkü ögrendim ki:

Kimsenin yikmakla mutlu oldugu yerde,

kalbini onaranlar var.

Ve o kalpler, bir gün cennetin kapilarini

a r a l a r.